
امروزما همه فلسطینی هستیم. فلسطین جایی است که ظلم می شود و دادگاهی برای شکایت بردن نیست. جایی است که ادمها تحقیر می شوند. فلسطین ایستگاههای بازرسی است. فلسطین انسانهای بی گناهی اند که جز سنگ وسیله ای برای مبارزه ندارند. فلسطین انسان است و سنگی در دست در برابر ظلم. فلسطین سنگ فرش هایی ست که خون بی گناهان روی ان می ریزد. فلسطین جایی است که مردم از اونیفورم نظامی متنفرند از اسلحه متنفرند ولی تا پای مرگ با دست خالی با دندان با پنجه ی دست مبارزه می کنند. فلسطینی ها مردمی اند که برای تحویل جنازه های عزیزانشان که با گلوله های ظلم شهید شده اند باید پول بپردازند. فلسطینی کسی است که قاتل های خواهران و برادرانش از اوردن اسم عزیزان اش پرهیز می کنند
فلسطین ماییم. فلسطین ارث بابای کسی نیست که تعیین کند چه کسی می تواند پشت فلسطینی ها بایستد و چه کسی نه. کسانی که از ظلمی که به مردم فلسطین می شود استفاده می کنند تا انحصار قدرت را توجیه کنند بیراهه می روند و رفته اند. فلسطین ماییم و باید فلسطین را نه تنها از دست غاصبانش بلکه از دست انان که برای انحصار قدرت از فلسطین استفاده ی ابزاری می کنند ازاد کنیم. فلسطین متعلق به انسان هایی است که علیه بیداد داد می کنند نه انها که در برابر ظلم ساکت اند و بطور انتخابی برگزیده اند که از موضوع فلسطین برای اجندای خود سواستفاده کنند. فلسطین ماییم و نمی گذاریم حکومتی شود، توجیه وسیله شود و ابزار سرکوب. فلسطین پشت قباله ی تو نیست، فلسطین اشگ های مادر شهید سهراب اعرابی است و امیدی که در صدایش هنوز هست هرچند که شرح غصه ی او را کسی نمی تواند بگوید و بنویسد. فلسطین ماییم و انها که مظلوم اند ولی امیدوار
|